Pojęcia paradygmat oraz zmiana paradygmatu przynoszą istotną wartość dodaną w nauce prawa międzynarodowego. Nie muszą one przy tym być rozumiane jedynie, jako podstawowe, teoretyczne założenia tworzące zwartą doktrynę badawczą, ale również (jak w praktyce najczęściej są stosowane) jako podstawowe założenia, typowe rozwiązania, czy standardowe mechanizmy charakterystyczne dla danego działu prawa międzynarodowego lub dla prawa międzynarodowego jako całości. Przyjęcie perspektywy zmiany paradygmatu pozwala dostrzec dynamikę przeobrażeń normatywnych i zidentyfikować ich charakter (co zostaje pokazane w kontekście przyjęcia Paktu Brianda-Kelloga).
W artykule argumentuje się, że międzynarodowe prawo inwestycyjne podlega fundamentalnym przeobrażeniom o charakterze paradygmatycznym zarówno w aspekcie teoretycznych założeń (odejście od neoliberalnych wzorca na rzecz zrównoważonego rozwoju), jak i w aspekcie materialnym (standardy traktowania, procedury rozwiązywania sporów) oraz instytucjonalnym (nowe organy traktatowe wyposażone w kompetencję do interpretacji traktatu, System Sądu Inwestycyjnego, czy projekt Wielostronnego Trybunału Inwestycyjnego). Równocześnie ta kompleksowa reorientacja, a zwłaszcza moment czasowy jej nastąpienia z uwagi na specyfikę MPI nie jest łatwa do uchwycenia. Nie sposób bowiem równocześnie zmienić lub zakończyć obowiązywanie ponad 2500 traktatów.