W artykule podjęto problematykę kryminalizacji rozpowszechniania pornografii zawierających motywy przemocy w świetle art. 202 § 3 k.k. Refleksją objęto treści inscenizowane, w których uczestnicy dobrowolnie biorą udział w jej tworzeniu. Omówiono definicyjne i kulturowe trudności w wyznaczeniu granic pornografii. Zarazem przedstawiono argumenty mające uzasadniać różnicowanie na potrzeby prawa karnego rzeczywistej przemocy od jej kontrolowanej ekspresją artystycznej lub seksualnej. Zaproponowano również interpretacyjne zawężenie pola kryminalizacji wyznaczonej art. 202 § 3 k.k. Stosownie do niej pozostawienie poza tym obszarem rozpowszechniania treści inscenizowanych wymaga, aby: (1) przemoc była symulowana lub kontrolowana przez uczestników; którzy (2) wyrażają świadomą, dobrowolną zgodę na uczestnictwo; a same (3) treści kierowane mają być do zamkniętego i świadomego kręgu odbiorców. Takie nakreślenie granicy pomiędzy pornografią penalizowaną a dopuszczalną ma równolegle zapewnić ochronę godności i respektować prawo jednostki do samostanowienia w sferze seksualnej.