Artykuł jest przyczynkiem dotyczącym rozwoju kariery naukowo-dydaktycznej oraz kształtowania się poglądów profesora Stefana Glasera. Był on przedstawicielem nauki prawa karnego i procedury karnej w latach dwudziestolecia międzywojennego, zatrudnionym początkowo w fakultecie prawa Uniwersytetu Lubelskiego (od 1928 roku Katolicki Uniwersytet Lubelski), a następnie, od 1924 roku, na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W trakcie jego pracy na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, trwającej do 1933 roku, na kartach wielu publikacji naukowych poruszał on liczne zagadnienia z zakresu prawa karnego procesowego. Stefan Glaser konstruując opinie i poglądy poświęcone zasadom procesu karnego, uprawnieniom prokuratora, oskarżyciela prywatnego, obrońcy oraz sędziego pokoju, czynił to zarówno w okresie prac Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczypospolitej Polskiej, jak i po wejściu w życie Kodeksu postępowania karnego z 1928 roku. Prawnik ten korzystał przy tym, porównawczo, z ustaleń doktryny i prawodawstwa niemieckiego, austriackiego oraz francuskiego.