Autor przedstawia Komisję Kodyfikacyjnej II Rzeczypospolitej, która była symbolem idei przygotowania własnego, polskiego ustawodawstwa. Koncentruje się on następnie na ideowych i doktrynalnych podstawach kodyfikacji prawa prywatnego (cywilnego i handlowego) oraz karnego w Europie w XIX i XX wieku, stanowiących pewien wzorzec, przejaw dążenia do nowoczesności, postępowości kodeksów prawa cywilnego, prawa handlowego, procedury cywilnej, prawa karnego materialnego i postępowania karnego. Kodyfikacje te odzwierciedlały zwalczające się niejednokrotnie prądy w nauce prawa, tworząc modelowe ujęcia, służące jako pewien standard ustawodawczy. Na tym tle Autor wskazuje po pierwsze, jakie modele wzięli za wzór polscy kodyfikatorzy. I po drugie – czy i na ile przygotowane przez nich akty prawne odpowiadały tendencjom rozwojowym oraz wnosiły oryginalne elementy do europejskiej kodyfikacji prawa.
Autor dowodzi, że uwzględniając trudną sytuację polityczną i społeczną Polski, a przede wszystkim konieczność budowy całej struktury organizacyjnej państwa niemal od podstaw, położenie gospodarcze, walki partyjne, a w końcu głęboki partykularyzm ustawodawstw dzielnicowych, pomimo nie zakończenia procesu unifikacji i kodyfikacji prawa, osiągnięte rezultaty należy ocenić wysoko.