Autor analizuje orzeczenia Trybunały Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczą zasady traktowania, zakazu eksponowania w miejscu pracy wszelkich widocznych symboli religijnych, światopoglądowych i religijnych. Ustala, że wprowadzenie przez przedsiębiorców wewnętrznych regulacji prawnych, zakazujących noszenia w miejscu pracy widocznych symboli religijnych, światopoglądowych i politycznych nie jest być uważane za przypadki bezpośredniej dyskryminacji ze względu na wymienione wyżej kryteria: religie, światopogląd i politykę. Koniecznym warunkiem skuteczności wewnątrzzakładowej regulacji jest stosowanie jej przez pracodawców wobec pracowników w ogólny sposób i bez rozróżnienia. Odmienne pośrednie traktowanie zatrudnionych ze względu na religię i przekonania religijnej, światopoglądowej jest uzasadnione zamiarem przedsiębiorcy prowadzenia wobec klientów i użytkowników jest przedsiębiorstwa polityki neutralności religijne, światopoglądowej i politycznej. Dyskryminacja pośrednia w sprawach religii, światopoglądu, polityki może być uzasadniona w miejscu pracy wtedy, gdy wprowadzone przez przedsiębiorcę zakazy zakazane wszelkie widoczne formy wyrażania przekonań religijnych, światopoglądowych i politycznych. Bezpośrednia dyskryminacja ze względu na religię, pogląd na świat i polityka może być przez pracodawcę sankcjonowana, gdy będzie bardziej rzucała się w oczy. Ustalając standardy ochrony wolności religijnej należy mieć na względzie możliwości korzystania z krajowych, korzystniejszych od Unijnych przepisów ochrony wolności religijnej.